Dlaczego porównywać suwakiem
Dwa obrazy ustawione obok siebie zaskakująco trudno ocenić. Wzrok skacze między nimi, mózg dopowiada luki, a drobne różnice w ostrości czy kolorze po prostu umykają. Suwak umieszcza obie wersje dokładnie w tym samym miejscu ekranu, więc gdy przesuwasz linię podziału, wszystko, co się między nimi różni, migocze dokładnie na tej linii.
Dlatego przydaje się zawsze, gdy jeden obraz jest przetworzoną wersją drugiego:
- Sprawdzenie, czy ustawienie kompresji wprowadziło widoczne artefakty, zanim zastosujesz je do całego folderu.
- Porównanie dwóch ustawień eksportu z edytora zdjęć, na przykład JPG przy 80 kontra WebP przy 75.
- Zobaczenie, co faktycznie zmieniło powiększenie AI albo usunięcie tła.
- Ocena wyretuszowanego portretu na tle surowego pliku.
- Wychwycenie różnic między dwiema niemal identycznymi wersjami projektu lub zrzutu ekranu.
Jak zbudowany jest widok
Przeciągnij lub wybierz dwa obrazy naraz; używane są dwa pierwsze dostarczone pliki. Pierwszy zajmuje pełną szerokość strony, a drugi leży dokładnie na nim, przeskalowany do tej samej ramki. Przeciąganie (lub stuknięcie) przesuwa linię podziału: drugi obraz widać na lewo od uchwytu, pierwszy na prawo.
Pod suwakiem dwie karty pokazują wymiary w pikselach i rozmiar pliku każdego obrazu. Razem odpowiadają na prawdziwe pytanie stojące za większością porównań: czy oszczędność kilobajtów jest warta różnicy, którą widać.
Kilka szczegółów, które warto znać:
- Kolejność, w jakiej pliki trafiają do narzędzia, zależy od sposobu ich wybrania. Jeśli nie masz pewności, która strona jest która, spójrz na rozmiary plików na kartach; wersja przetworzona jest zwykle mniejsza.
- Oba obrazy muszą dać się zdekodować w przeglądarce. Akceptowane są JPG, PNG, WebP i AVIF; zdjęcia HEIC najpierw przekonwertuj narzędziem HEIC na JPG.
- Jeśli obrazy mają różne proporcje, drugi jest skalowany tak, by pokryć ramkę pierwszego, a jego fragmenty są obcinane przy krawędziach. Aby wynik miał sens, porównuj obrazy o tych samych proporcjach.
- Nic nie jest wysyłane. Oba pliki są odczytywane bezpośrednio z Twojego urządzenia i zostają na stronie, dopóki nie wybierzesz nowej pary.
Na co patrzeć
Szkody wyrządzone przez kompresję nie rozkładają się równomiernie na obrazie. Najpierw powoli przesuwaj linię podziału przez te obszary:
- Gładkie przejścia tonalne, takie jak niebo, tła studyjne czy ściany. Formaty stratne pokazują tu najwcześniej pasmowanie lub delikatne kwadratowe bloki.
- Ostre krawędzie na tle jednolitego koloru, jak tekst, logo i kontury budynków. Szukaj aureoli, dzwonienia lub rozmytej obwódki.
- Nasycone czerwienie i błękity. JPEG przechowuje kolor w niższej rozdzielczości niż jasność, więc mocno czerwone detale rozmazują się przed czymkolwiek innym.
- Drobna powtarzalna faktura, jak włosy, trawa czy tkanina. Przesadnie skompresowane obrazy tracą ją jako pierwszą i zamienia się ona w gładką smugę.
- Głębokie cienie, w których szum i bloki dobrze się chowają na przyciemnionym ekranie, ale wychodzą na jaw na jasnym.
Rób to w rozmiarze, w jakim obraz będzie faktycznie oglądany. Na telefonie poziom kompresji, który na 27-calowym monitorze wygląda topornie, może być niewidoczny.
Praktyczna procedura wyboru ustawień
Porównanie jest najbardziej przydatne jako część krótkiej pętli testowej:
- Wybierz z partii jeden reprezentatywny obraz, najlepiej z niebem, skórą i drobnymi detalami.
- Wyeksportuj go dwukrotnie z różnymi ustawieniami, na przykład kompresją JPG przy 80 i przy 65.
- Załaduj oryginał i niższe ustawienie. Jeśli w pięciu obszarach wymienionych wyżej nie widzisz różnicy, niższe ustawienie jest bezpieczne.
- Jeśli widzisz, załaduj oryginał i wyższe ustawienie i powtórz.
- Zastosuj zwycięskie ustawienie do całej partii.
To samo podejście sprawdza się przy poziomach palety PNG, jakości WebP i zmianie rozmiaru. Gdy dwaj kandydaci wyglądają identycznie, decydują rozmiary plików na kartach: weź mniejszy.